August 1, 2009
New Vice blog: Le Chant des Mariées
Read the review here
De Tweede Wereldoorlog is binnen de cinema een nogal uitgekauwd onderwerp. Maar in Le Chant des Mariées (het lied van de bruiden), de tweede film van de Frans-Algerijnse regisseuse Karin Albou, wordt een relatief onbekende kant van deze periode belicht: de Jodenvervolging in Tunesië.
De Joodse Myriam en Moslimse Nour, buurmeisjes en van kinds af aan beste vriendinnen, proberen samen om te gaan met hun verschillende problemen. Myriam is uitgehuwelijkt aan een rijke dokter die haar vader zou kunnen zijn, terwijl Nour met de simpele en werkeloze Khaled wilt trouwen. Wanneer Khaled uit wanhoop voor de Duitse bezetters gaat werken, diezelfde Duitse bezetters die Joden als Myriam uit hun thuisland proberen te verdrijven, worden de meisjes, die altijd alleen naar hun overeenkomsten keken, gedwongen te zien hoe ze juist van elkaar verschillen.
Het is interessant te zien hoe deze tweedeling tussen jezelf en ‘de ander’ binnen de film gestructureerd en uitgebeeld wordt. Aanvankelijk zijn Myriam en Nour bijna één en dezelfde persoon: als zusjes delen ze de intimiteit en het vertrouwen met elkaars lichaam, en hoeven nooit meer dan drie woorden te wisselen om elkaar te begrijpen. Door dit gegeven kan het ook zo zijn dat de rauwe beelden die we zien van lichaamsdelen in close-up niet sensationeel of plat worden maar juist het realisme van de film versterken.
Op subtiele wijze wordt vervolgens het argument naar voren gebracht dat mensen een product zijn van de context waarin ze leven, en dus ook dat er zich tussen goed en slecht soms een grijs gebied bevindt. Zo ontstaat de tweedeling tussen de meisjes ook door de situatie waarin ze zich, als jodin en moslima, bevinden, en door de invloed van hun families en verloofden die alleen de verschillen tussen beide geloven benadrukken. De band tussen Myriam en Nour verandert in relatie met de band die zij hebben met hun nieuwe echtgenoten. Deze meisjes moeten zichzelf daardoor de vraag stellen: betekent volwassen worden als vrouw (in 1942) meegaan met de keuzes die je man voor je maakt?
De kloof tussen verschillende geloven en afkomsten wordt uiteindelijk door de film zelf ontkracht in een scene waarin de meisjes tijdens een bombardement samen, maar elk in de taal van hun eigen geloof, bidden om redding. Opvallend is dat het zelfs hier lukt de film niet in een moralistisch verhaaltje over geloven in bittere tijden te laten vervallen. Albou slaagt er door de nadruk op het persoonlijke in de thema’s op subtiele manier te verbeelden, waardoor Le Chant des Mariées een mooi en universeel verhaal wordt over het ontdekken van vrouwelijkheid en volwassenheid.
mooi geschreven!
danku!
Je hebt echt een mooie blog! Ik kom zeker terug!
Je hebt echt een superleuke blog! Ik kom zeker terug!